לאורך הים התיכון

Pozdĺž Stredozemného mora

Sami Bsoul, PhD

Pozdĺž Stredozemného mora
V mojej milovanej Izraeli
slnko vychádza vo všetkých farbách
neponáhľa sa zapadať
more hladí pobrežie
a ja tu stojím, len sa usmievam

Každý krok je ako dotyk
každá vlna mi pripomína zmenu k lepšiemu
každý pohyb sa vryje do času
Netreba veľa, aby človek cítil, že je celý

Aby si pripadal ako doma
Pocit rána
prichádza po dlhej noci
V mojej milovanej Izraeli
malé veci sú vlastne veľké
smiech, ktorý nesie vietor
objatie, ktoré je ako dom

Teraz nepotrebujem slová
svet so mnou hovorí v tichu
povedal mi, že všetko, čo sa stalo
bolo súčasťou cesty
a ja tu som, v tom všetkom
V mojej milovanej Izraeli
nehľadám odpovede
je to len začiatok
a budúcnosť ma už neľaká
pretože všetko, čo potrebujem
je vedieť, že tento okamih je môj
Všetko, čo potrebujem, je jednoducho byť
a žiť všetko, čo je tu
a teraz
V mojej milovanej Izraeli
Pozdĺž Stredozemného mora
počujem vietor, ako rozpráva príbeh
príbeh dní, ktoré už pominuli
momentov, ktoré boli a už nie sú
ale všetko, čo ostalo
je len more, slnko a moje srdce
Cítim, že všetko hovorí so mnou
som tu, nič mi nechýba
V mojej milovanej Izraeli
život sa jednoducho deje
A bude sa diať aj zajtra
ale dnes – som tu
Pozdĺž mora
V mojej milovanej Izraeli

© Samibsoul.com 2025

לאורך הים התיכון

סאמי בסול

לְאֹרֶךְ הַיָּם הַתִּיכוֹן

בְּיִשְׂרָאֵל הָאֲהוּבָה

הַשֶּׁמֶשׁ זוֹרַחַת בְּכָל הַצְּבָעִים

הִיא לֹא מְמַהֶרֶת לִשְׁקֹעַ

הַיָּם מְלַטֵּף אֶת הַחוֹף

וַאֲנִי עוֹמֵד כָּאן, פָּשׁוּט מְחַיֵּךְ

כָּל צַעַד מַרְגִּישׁ כְּמוֹ נְגִיעָה

כָּל גַּל מַזְכִּיר לִי שִׁנּוּי לְטוֹבָה

כָּל תְּנוּעָה נֶחְקֶקֶת בְּתוֹךְ הַזְּמַן

לֹא צָרִיךְ הַרְבֵּה כְּדֵי לְהַרְגִּישׁ שָׁלֵם

כְּדֵי לְהַרְגִּישׁ בַּבַּיִת

הָרֶגֶשׁ שֶׁל הַבֹּקֶר

בָּא אַחֲרֵי הַלַּיְלָה הָאָרֹךְ

בְּיִשְׂרָאֵל הָאֲהוּבָה

הַדְּבָרִים הַקְּטַנִּים הֵם בְּעֶצֶם גְּדוֹלִים

הַצְּחוֹק שֶׁנִּשָּׂא עִם הָרוּחַ

הַחִבּוּק שֶׁמַּרְגִּישׁ כְּמוֹ בַּיִת

אֲנִי לֹא צָרִיךְ מִלִּים עַכְשָׁו

הָעוֹלָם מְדַבֵּר אֵלַי בְּשֶׁקֶט

הוּא אוֹמֵר לִי כָּל מָה שֶׁעָבַר

הָיָה חֵלֶק מֵהַדֶּרֶךְ

וַאֲנִי כָּאן, בְּתוֹךְ כָּל זֶה

בְּיִשְׂרָאֵל הָאֲהוּבָה

לֹא מְחַפֵּשׂ תְּשׁוּבוֹת

זוֹ רַק הַהַתְחָלָה,

וְהֶעָתִיד לֹא מַפְחִיד אוֹתִי

כִּי כָּל מָה שֶׁאֲנִי צָרִיךְ

זֶה לָדַעַת שֶׁהָרֶגַע הַזֶּה הוּא שֶׁלִּי

כָּל מָה שֶׁאֲנִי צָרִיךְ זֶה פָּשׁוּט לִהְיוֹת

וְלִחְיוֹת אֶת כָּל מָה שֶׁנִּמְצָא

כָּאן וְעַכְשָׁו

בְּיִשְׂרָאֵל הָאֲהוּבָה

לְאֹרֶךְ הַיָּם הַתִּיכוֹן

אֲנִי שׁוֹמֵעַ אֶת הָרוּחַ מְסַפֶּרֶת סִפּוּר

סִפּוּר שֶׁל יָמִים שֶׁעָבְרוּ

שֶׁל רְגָעִים שֶׁהָיוּ וְאֵינָם

אֲבָל כָּל מָה שֶׁנִּשְׁאַר עַכְשָׁו

הוּא רַק הַיָּם, הַשֶּׁמֶשׁ, וְהַלֵּב שֶׁלִּי

אֲנִי מַרְגִּישׁ שֶׁהַכֹּל מְדַבֵּר אֵלַי

אֲנִי כָּאן, כְּלוּם לֹא חָסֵר

בְּיִשְׂרָאֵל הָאֲהוּבָה

הַחַיִּים פָּשׁוּט קוֹרִים

וְהֵם יִקְרוּ גַּם מָחָר

אֲבָל הַיּוֹם – אֲנִי רַק כָּאן

לְאֹרֶךְ הַיָּם.

בְּיִשְׂרָאֵל הָאֲהוּבָה